Срещата на Подводничко с Медузко
На дъното на безкрайното синьо море живееше самотен Подводничко. Той беше много тъжен, защото нямаше близки и приятели. В такъв момент променяше цвета си – от син ставаше сив.
Един ден той реши да се поразходи из дебрите на морето, за да потърси приятели. Подводничко, самотен и разплакан, започна своето приключение. От дълги години обаче не беше напускал дома си и сега се страхуваше. Първо се срещна с негостоприемните водорасли, които започнаха да му се присмиват и да му препречват пътя с думите:
— А, а, а! Ръждивко е тръгнал някъде? Излязъл е от леговището си!
Подводничко не обърна внимание на недружелюбните водорасли и се отскубна от тях с думите:
— Вие сте лоши и никога няма да успеете да си намерите приятели.
Подводничко продължи, просълзен, и докато мислеше, се озова на Медузеното поле. Там, самотен, страдаше и Медузко. Подводничко се приближи и заговори:
— Защо плачеш?
Медузко се смути и се скри под водораслите, но Подводничко продължи:
— Излез да поговорим. Нека се сприятелим, не се страхувай!
С леко недоверие Медузко си подаде главата, погледна плахо Подводничко и проговори:
— Какво искаш?
Подводничко отговори:
— Искам да станем приятели и да продължим живота си в приключения.
Медузко се успокои и видя на лицето на Подводничко добротата, която излъчваше.
От този ден нататък двамата станаха добри приятели и оттук започнаха приключенията им в дълбините на морето.
Но имаше и друго. За да възвърне синия си цвят, Подводничко трябваше да изплува на повърхността на морето, да се нагрее на искрящото слънце и да върне цвета си.
Прочетена от 1144